ik bouw mijn kaartenhuizen het liefst niet van kaarten
ik borduur graag wandkleden waarop ik naakt te zien ben
in authentieke details vrij van alle tinten ruis
in alle naaktheid ik
ik denk niet dat dat kan maar denk het toch graag
ik vul willekeur graag op met kruissteken
in mijn kamer boven de haard hangt het kleed onbekeken
in het granieten kaartenhuis waar zelfs
ik ontbreek
Jeroen van Kan verbindt in zijn nieuwe bundel twee bewegingssoorten met elkaar: die van het binaire balletje en de in zijn baan ogenschijnlijk vrije steenklomp die de oude Grieken ‘een langharige ster’ noemden. Beschrijf je je eigen baan of die van een ander, dat is de vraag die in deze speelse poëzie ronddwaalt.
