Al aan het begin van de twintigste eeuw waren progressieve ingenieurs van de Delftse Technische Hogeschool (nu de TU Delft) geobsedeerd door hogere maatschappelijke efficiëntie. Geïnspireerd door het wetenschappelijk bedrijfsbeheer streefden zij naar een betere samenleving door verspilling te verminderen en sociale hervormingen te realiseren. In het interbellum groeiden zij uit tot efficiency-experts, organisatieadviseurs, bedrijfseconomen en ruimtelijke planners. Met analytische hulpmiddelen zoals tijd- en bewegingsstudies, kostprijsberekeningen, planborden en budgettering wisten zij productiebedrijven, kantoren en overheidsinstellingen succesvol te ‘rationaliseren’. Hun overtuiging groeide dat deze rationele ingenieursaanpak ook toepasbaar was op sociaaleconomisch beleid. Zo veranderden zij beleidsvorming in een
technocratische discipline en legden zij de basis voor de ‘maakbare samenleving’.
Peter Rodenburg vertelt in dit boek het opmerkelijke verhaal van deze Delftse efficiency-ingenieurs. Hij ontsluit hoe de opmars van de ingenieursmethode op sociaaleconomisch terrein instituties en besluitvorming veranderde en hoe de ideeën van efficiency- ingenieurs doorwerken in ons huidige doen en denken.
