Wat als ik besluit om niet te schrijven
over de grondstof
over oneindige grijstinten
over bouwmaterialen?
Wat als ik schrijf over wat het woord met me doet
over dromen
over ruimte innemen
over ruimte geven
over ruimte wegnemen.
Wat als ik het woord de toestemming geef
om onder mijn huid te kruipen
om mijn schoenen te vullen met lood
om me aan de grond te nagelen.
Om het als een grijs deken over me
te laten neerdalen
om een hoofdstuk in mijn leven af te sluiten.
Volgens mij ziet dat er dan zo uit.
In Beton – een pamflet …
